Vanuit de kamer van zoon P. rolden zachte klanken mijn oren binnen en zochten aangenaam loom hun weg door het grijze labyrint. Ergens werd voorzichtig en onverwacht een schakelaar aangetikt. Een projector kwam tot leven, zacht snorrend werd een oude film tegen de binnenkant van mijn ogen geprojecteerd.

Heen, op weg naar nergens. Over de eindeloos kronkelende, lege, zwarte weg. Eenzaam zwoegend, zelfs de weinige wind is tegen. Het is te zwaar, ergens worden de wielen gekeerd.
Terug, dezelfde weg. Over de velden klinkt het geroep van door de lucht buitelende kieviten, het briesje in de rug.
Het laatste stukje, varend over het sleurende, beukende water van de snel stromende rivier. Nog even, en je bent er weer.

Lees hier hoe u nog lang kunt genieten van de MAF berichten!

Gerard de Bruin
gerard@mafberichten.nl

Het was een nauwelijks waarneembare trilling langs het oor die mijn voetstappen op geen enkele manier deed vertragen. Wellicht kwam het ook omdat ik niet verwachtte dat het voor mij bestemd kon zijn. Monter stapte ik dan ook door, voor het geluidje uit.