Misprijzend keek G. toe hoe ik het koffiecupje in het apparaat, dat qua vorm wel wat weg had van een futuristische kip, stopte. Na een druk op de knop produceerde de koffiemachine met veel gepruttel en gesis in enkele seconden een heerlijk kopje espresso.

Waarom ik niet ging dichten, was de vraag van mijn vroegere schoolkameraad R. Volgens hem zou ik dat best kunnen. Deze suggestie kwam voor mij volledig onverwacht mijn inbox binnenvliegen. Dichten. Het was iets wat ik helemaal niet kon, nog nooit had geprobeerd, zelfs nooit aan had gedacht het te proberen. Ik lees en beluister wel eens gedichten, maar heb er niet zoveel mee. Of beter gezegd, ik weet nooit zo goed wat ik er mee aan moet. De teksten maken het deel in mij dat alles wil begrijpen onrustig.

Tijdens mijn opleiding tot trainer, coach en adviseur in communicatie, management en persoonlijke effectiviteit, lang geleden, werd mij verteld dat ik geen gevoel had.