Huib was van onbestemde leeftijd, moeilijk te verstaan, werkloos en thuiswonend. Op zijn brommertje pruttelde hij, een ouderwets pothelmpje op zijn hoofd en een sigaret in een pijpje in zijn mond, vrolijk door het dorp. Hoewel hij nooit een school had afgerond, was hij in één ding heel erg goed: het repareren van radio’s. Als geen enkele gediplomeerde monteur je radio meer aan de praat kon krijgen, dan bracht je hem gewoon naar Huib. Grote kans dat je na enkele weken een werkend apparaat terugkreeg. Soms leek het niet meer op de radio die je had ingeleverd, maar dat maakte niet uit. Er kwam weer geluid uit. 

Hij stond midden op het trottoir, vuurrood. Alsof hij zich schaamde voor zijn aanwezigheid. Ondanks zijn opvallende verschijning was je er al voorbij voor je besefte dat hij er stond. Je verwachtte het domweg niet. Niet hier, op deze koude, winderige, grijze plek. Enkele meters later draaide ik mij enigszins weifelend om, teneinde mij er van te vergewissen of hetgeen ik meende te hebben gezien er ook daadwerkelijk was. Het bleek geen luchtspiegeling, de rode koffer.

Wellustig huppende en kwinkelerende vinken en mezen. Het ijverige geklop van de spechten, gevolgd door een vrolijke, schaterende lach.