MAF berichten

Schreeuwend, krijsend, de achter hem aan slepende voeten ritmisch roffelend op de straatstenen, hield hij met zijn kleine armpjes het linkerbeen van de man ter hoogte van de enkel stevig omklemd. Wilniet probeerde zo uit alle macht de man op andere gedachten te brengen, te voorkomen dat hij het gebouw binnenging. Dat kon niet, mocht niet, wilde hij niet, was een schande voor hen beiden.

Op de vraag ‘Wie heeft dat gedaan!’ gingen alle wijsvingers, blikken en het in koor geroepen  ‘Hij,’ steevast in de richting van die ene jongen. Ook al wisten we allemaal dat hij het niet  had gedaan. Dit deden we niet omdat we een hekel aan hem hadden, hij was immers ons vriendje, was een van ons, speelde altijd met ons mee. Het was vanwege hetgeen volgde op onze, soms terechte, soms valse beschuldiging aan zijn adres.

Bij deze wil ik u, als trouwe MAF berichtenlezer, mijn welgemeende excuses aanbieden. 

De schrik sloeg om het hart. Niet vanwege het in ouderwets, degelijk bruin pakpapier omwikkelde pakje dat achter de voordeur op de deurmat lag. Wat het hart deed overslaan was hetgeen met grote letters op het pakpapier stond geschreven…

Vanwege de gevolgen van een hersenstoornis gaat praten mij niet meer zo gemakkelijk af. Vandaar dit schrijven, waarin ik u iets wil uitleggen.