Allereerst waren de hardloopschoenen aan de beurt. Sinds twee jaar stonden zij stilletjes op de dressboy in de slaapkamer, hoopvol wachtend op het moment dat ik ze weer onder mijn voeten zou binden om samen te gaan draven. Voorzichtig doch resoluut nam ik ze in de hand voor hun laatste tochtje: naar de grijze afvalcontainer.

Als ik eenmaal aan het nadenken ben geslagen over de waarheid en het geloof dan blijft dat maar doorgaan in mijn hoofd. Op een gegeven moment twijfel ik aan alles en op dat dieptepunt gekomen kan ik weer verder.

De glanzend zwarte vleugel stond in de eetkamer van onze vrienden J. en B. Gedurende de gehele maaltijd had ik een goed zicht op het instrument. Wat mijn aandacht echter steeds trok was het vreemde ding dat er bovenop stond.